Poradnik hodowcy

 


 




Najprostszym sposobem hodowli przez bardzo małe "h" jest rozmnażanie rasy przy przypadkowym wykorzystaniu zwierząt spełniających wymogi selekcji hodowlanej. Ale hodowla zwierząt, a w szczególności owczarka niemieckiego nie jest tym zwykłym rozmnażaniem rasy.

HODOWLA jest jakby sztuką, która nieustannie musi być rozwijana i ulepszana.

HODOWLA jest odpowiedzialnym zadaniem, któremu nie łatwo jest sprostać. Jest wielce interesującą dziedziną ,której tak naprawdę nigdy nie można się do końca nauczyć i która jest źródłem coraz to nowych, niespodziewanych doznań.

HODOWLA sprawia wiele radości związanych z obserwacją rozwoju fizycznego i psychicznego szczeniąt, ale także powoduje wiele rozczarowań, gdy natura nie będzie zgodna z naszymi oczekiwaniami, lub gdy dobrze zapowiadający się szczeniak nie wyrośnie na w pełni pięknego psa, bądź gdy mamy problemy ze zdrowiem wzrastających szczeniąt. HODOWLA wymaga również zdyscyplinowania przy przestrzeganiu regulaminu hodowlanego, który powinien odpowiadać aktualnemu jej poziomowi.

O HODOWLI, a nie o zwykłym rozmnażaniu rasy, możemy mówić dopiero wtedy, gdy potomstwo nie będzie gorsze od matki, a o SUKCESIE HODOWLANYM jedynie wówczas, gdy szczenięta po dorośnięciu osiągną lepsze wyniki na wystawach i w szkoleniu od swojej matki. To, że tak pojmowana hodowla jest sztuką, przekonało się na własnej skórze wielu, zwłaszcza początkujących hodowców, którzy mimo posiadania odpowiedniej suki nie dochowali się po niej wybitnego potomstwa. Jakaż jest satysfakcja dla hodowcy, gdy psy pochodzące z jego hodowli zajmują wysokie lokaty na wystawach i z powodzeniem zdają egzaminy na kolejne stopnie psa obrończego, jak również, gdy potomstwo po wyhodowanych przez niego psach i sukach, nawet tych, których właścicielami są inni hodowcy uzyskują takie sukcesy.

Szczytem SUKCESU HODOWLANEGO są zwycięstwa na wystawach, tych psów i suk, których zarówno ojciec i matka pochodzą z własnej hodowli. Ale to jest już apogeum i jak prześledzi się wyniki wystaw, niewielu hodowcom to się udało.

Aby dojść do tych pierwszych sukcesów hodowlanych trzeba poświęcić wiele czasu i energii ,oraz środków finansowych na wychowanie suki, na uczestnictwo w wielu wystawach, na pogłębianie swej wiedzy z zakresu anatomii i genetyki, a wreszcie na krytyczną ocenę swej własnej suki i na dobór optymalnego reproduktora.

Na pewno w HODOWLI potrzebna jest pewna doza szczęścia, ale i jemu trzeba pomóc. Przede wszystkim przez dokładną znajomość wzorca rasy, budowy anatomicznej oraz podstawowych zagadnień genetyki. Poprzez krytyczne uświadomienie sobie wad własnej suki, ale też poprzez docenienie jej zalet.

HODOWLA uczy cierpliwości, pokory i zrozumienia nie tylko siebie, ale i innych ludzi.


Pies z rodowodem.


Chcąc mieć psa o określonym wyglądzie i charakterze, psa konkretnej rasy kupmy go od hodowcy, wraz z rodowodem. To gwarantuje nam, że szczenię przez nas nabywane jest prawidłowo żywione, wychowane, zostało poddane odpowiednim szczepieniom.

Rodowód jest dokumentem określającym pochodzenie psa, stwierdzającym jego rasowość. Kupując szczenię rodowodowe mamy gwarancję, że wyrośnie z niego pies danej rasy tzn. o wyglądzie i charakterze specyficznym dla danej rasy. Nierozsądnym jest kupowanie psa tzw. rasowego bez papierów. Płacimy wtedy nie tak małe pieniądze za... "kota w worku". gdyż nie wiemy co wyrośnie ze ślicznego szczeniaczka. Nie ma powodu, aby wierzyć w słowne zapewnienia sprzedawcy.

W wielu przypadkach z takich szczeniąt wyrastają kundelki w niczym nie przypominające obiecywanej rasy. Kupując takie szczenię nie mamy żadnej gwarancji, ze wyrośnie z niego pies o wyglądzie i co ważniejsze o charakterze rasy, którą miał reprezentować. Nie znamy przecież rodziców, dziadków itd. szczenięcia. Wielokroć sprzedający twierdzi, że rodzice szczenięcia posiadają rodowody, że szczenię było "siódme" i że dlatego nie dostało papierów. Nie dajmy się oszukać takim osobom ! Powód, że szczenięta nie mają metryk urodzenia jest prosty. Rodzice owych szczeniąt nie spełnili warunków dopuszczających ich do hodowli, a więc mogą być obciążeni dysplazją stawów biodrowych, nie przeszli testów psychicznych (są zbyt agresywni lub bojaźliwi), ich budowa anatomiczna jest odbiegająca od wzorca, dlatego też na wystawach nie uzyskali minimalnej oceny bdb. Przecież nie wiemy naprawdę kim są rodzice (szczenięta rasowe i nierasowe wyglądają bardzo podobnie).
Wszystkie szczenięta z miotu otrzymują rodowód bez względu na ilość urodzonych.

Twierdzenie "po co mi rodowód skoro nie zamierzam wystawiać psa" jest błędne! Rodowód nie służy do wystawiania psa, jest dokumentem niezbędnym, gdy chcemy, żeby nasze zwierzę wzięło udział w wystawie psów rasowych. Rodowód jest gwarancją, potwierdzeniem rasowości, cech charakteru dla danej rasy. Daje możliwość kontaktu z hodowcą, aby pomógł nowemu właścicielowi prawidłowo wychować, żywić, pielęgnować swego czworonożnego przyjaciela. Posiadanie psa z rodowodem nie jest snobizmem. Psy z rodowodem kosztują więcej, ale płaci się za jakość i za pewność.

Rozmnażanie psów z rodowodem wiąże się z pracą hodowlaną, odpowiednim doborem partnerów, selekcją itd., wszystko po to, aby uzyskać jak najlepsze potomstwo. Nie zapominajmy, że psy tak jak i ludzie dziedziczą po rodzicach, dziadkach, pradziadkach, itp. różne cechy. Dlatego dobór rodziców odbywa się na podstawie nie tylko ich wyglądu, ale i z uwzględnieniem zaplecza genetycznego ich przodków.


Każdy z hodowców powinien udostępnić dokumenty hodowlane do wglądu Nabywcy szczenięcia podczas spotkania związanego z jego nabyciem.

Dokumentacja hodowlana składa się:

- z rodowodów rodziców z odpowiednią adnotacją "SUKA HODOWLANA" lub "PIES REPRODUKTOR" informacja ta mówi nam iż dany osobnik w danej rasie spełnił wymogi hodowlane
- karty krycia polskiej lub zagranicznej
- karty miotu
- protokołu kontroli miotu
- rodowodu szczeniaka
- książeczki zdrowia


 


Polecamy zadzwonić do najbliższego oddziału Polskiego Związku Kynologicznego - PKPR. Pracownicy podadzą adresy hodowców, z którymi można się skontaktować telefonicznie i umówić na wstępną wizytę. Można również zweryfikować hodowlę na stronie zarejestrowanych hodowli 

Gdy podejmiemy decyzję o zakupie szczenięcia, hodowca okaże nam:
- dokumentację hodowlaną tj. kartę krycia, kartę miotu, protokół przeglądu i odbioru miotu, metryki urodzenia szczeniąt oraz rodowody rodziców,
- książeczkę zdrowia szczenięcia z potwierdzeniem wpisu o szczepieniach i odrobaczeniach.
- w dniu zakupu szczenię musi mieć ukończone pełne 7 tygodni życia i być przynajmniej dwukrotnie odrobaczone i jeden raz zaszczepione .
Którego szczeniaka wybrać, jeśli jest ich więcej niż jeden?

W tej kwestii pomoże hodowca, zadając pytania; m.in. jakie są oczekiwania wobec psa ze strony przyszłych nabywców?
Spisze stosowną umowę, co do zakupu psa oraz udzieli porad słownych i pisemnych z zakresu: żywienia, pielęgnacji, wychowania, szkolenia.

 



Pies czy suka.


W zasadzie sprawą gustu jest, czy chcemy sobie sprawić psa czy sukę. Obie płcie mają swoje zalety i wady.

PIES - samiec:
- jest dostojniejszy i mocniejszy fizycznie,
- dojrzałe płciowo samce wymagają dla siebie określonego obszaru (rewiru), który systematycznie znaczą znakami zapachowymi. Dokonują tego za pomocą znanej czynności przy podnoszeniu nogi (oddawanie moczu). Wówczas, jeśli pies znajduje się na posesji z ogrodem, ten niestety nie ma racji bytu, gdyż rośliny nie znoszą takiego podlewania i wcześniej lub później brązowieją i obumierają.
- samce mają na ogół silnie rozwinięty popęd płciowy, tj. bardzo szybko ulegają porywom miłości szczególnie gdy okolicy mieszka wiele suk. Pies - zwłaszcza, jeśli już wcześniej krył - może bardzo często zakochiwać się, z stąd też tzw. ucieczki, włóczęgostwo. On po prostu ulega wrodzonemu popędowi i wówczas pies będzie wykorzystywał każdą nadarzającą się okazję, aby zbiec.
- samce są częściej bardziej samodzielne i władcze niż suki, próbują też czasem przejmować rolę przewodnika w stosunku pies - człowiek. Objawia się to przez okazywanie biernego oporu, mylonego często z uporem, a w całkiem krańcowych przypadkach, przez czynną agresję przeciwko swojemu Panu.
ABY temu zapobiec, należy JUŻ OD PIERWSZYCH DNI naszego szczenięcia w domu KONSEKWENTNIE WYKAZYWAĆ, KTO JEST W DOMU PANEM.
- samce wykazują też większą skłonność do bójek z podobnymi sobie. Powód utrzymywanie swojej pozycji w stadzie i obrona własnego rewiru.
- jako dorosłe, co poniektóre samce charakteryzują się władczym i pewnym siebie sposobem bycia, nie zawsze idącym w parze z wielkością zwierzęcia.

SUKA:
- jest o subtelniejszej psychice i charakterze,
- łatwiej się poddają układaniu i wychowaniu,
- bardziej jest przywiązana do miejsca, w którym przebywa na stałe, bardziej opiekuńcza w stosunku do swego " ludzkiego stada", wynika to z instynktu macierzyństwa,
- bardziej wrażliwa i kontaktowa,
- jeśli chodzi o obronę i stróżowanie w niczym nie ustępuje samcowi,
- 2-3 razy w roku ma cieczkę, która średnio trwa trzy tygodnie. Niebezpieczny jest głównie okres, kiedy suka kończy krwawienie i wydziela tylko białawy śluz. Wykazuje ona wówczas chęć do kopulacji i może się zdarzyć, że jeśli jej popęd płciowy jest bardzo silny, ucieknie z domu, choć zazwyczaj jest bardzo karna.




Decyzja zakupu.


Po podjęciu takiej decyzji przyszły właściciel musi sobie uzmysłowić, że nowy osobnik - PIES - w rodzinie na pewno:

- dostarczy mu mnóstwo radosnych chwil i przeżyć,
- może również przysporzyć kłopotów,
- potrzebuje własnego legowiska,
- potrzebuje dobrego jakościowo pokarmu, szczególnie w okresie intensywnego wzrostu,
- intensywnej opieki,
- konsekwentnego wychowania,
- pełnej opieki weterynaryjnej, gdy zachoruje,
- jest całkowicie uzależniony od człowieka,
- opiekun każdego dnia musi wyprowadzać psa na spacer bez względu na pogodę, co jest długoletnim obowiązkiem,
- codziennie zapewnić porcję karmy,
- wzięcie psa do domu powinno być jednoznaczne z uznaniem go za pełnoprawnego członka rodziny, o którym pamięta się nawet wybierając miejsce i czas urlopu.

Te wszystkie czynniki wiążą się z kosztami, które należy uwzględnić w domowym budżecie, a o których zapomina się myśląc jedynie o koszcie zakupu szczenięcia.




Pielęgnacja.


Pod pojęciem pielęgnacji rozumiemy nie tylko codzienne szczotkowanie, czesanie sierści swych czworonożnych przyjaciół, ale również dbanie o czystość ich uszu, zębów, oczu, oraz łap.

SZCZOTKOWANIE
 
- ma na celu nie tylko usuwanie martwych włosów, ale pozwala na odpowiednio wczesne wykrycie ewentualnych pasożytów,
- zostają też min. usunięte pozostałości roślin (gałązki, rzepy) przyczepione do sierści psa,
- spełnia rolę masażu skóry oraz jej oczyszczanie,
- nawiązuje się więź z właścicielem.


KĄPIEL
 
- silnie pobudza proces lnienia,
- najzdrowiej jest, jeśli w okresie lata pies sam
się kąpie w jeziorze czy rzece. To sprawia mu radość, a ponadto hartuje, wpływa korzystnie na układ nerwowy, usprawnia oddychanie i narządy ruchu, - przed samą kąpielą psa starannie wyczesujemy,
- kąpiemy psa w wannie, gdzie podczas tej czynności zwilżamy mu sierść letnią wodą i nakładamy szampon,
który należy potem dokładnie spłukać,
- wycieramy starannie ręcznikiem lub suszymy suszarką.

Najchętniej używamy szamponów z serii dr. Seidla lub w sezonie wystawowym z serii RING 5, bądź szamponów tzw. suchych, których zaletą jest to, iż można je stosować tuż przed wystawą, dzięki czemu pies nabiera pięknego połysku włosa.

CZYSZCZENIE USZU
 
Kontrola czystości ma na celu wykrycie ewentualnej infekcji, a ponadto usunięcie nadmiernie wydzielającej się woskowiny.

My używamy preparatu o nazwie OTISEPTOL, który jest w postaci mleczka na bazie środków dezynfekujących, działa, czyszcząco, przeciw świądowo i antyseptycznie.
- wprowadzamy preparat do przewodu słuchowego,
- masujemy wokół podstawy ucha, aby go rozetrzeć,
- nadmiar woskowiny wraz z użytym preparatem
usuwamy wacikiem kosmetycznym.

OCZY

Wszelkie łzawienia są najczęstszą oznaką choroby oczu. Przyczyną tego może być kurz domowy czy też znajdujący się w trawach, brud lub inne zanieczyszczania. W zasadzie powinniśmy się udać do lek. Vet. specjalisty po odpowiednią diagnozę i koncepcję leczenia. Jeżeli jest to drobne podrażnienie to przy użyciu wilgotnych wacików jałowych usuwamy z kącików oczu ślady po wycieku łez i luźne włoski, stosując do przemywania napar z zimnej herbaty lub roztwór kwasu bornego, bądź preparatu np.: firmy Beaphar Oftal.

ŁAPY
 
Oglądamy naszemu czworonogowi od czasu do czasu przestrzenie między palcowe, by w razie potrzeby usunąć np.: ostre nasiona traw za pomocą pincety. Czasami pazury naszego ulubieńca wymagają obcięcia, mimo iż samoistnie je sobie ściera. Do tego celu najlepiej używać jest nożyc, które mają ogranicznik. Usuwamy tylko obumarłą warstwę rogową.


ZĘBY

Co prawda są bardzo mocne, ale ulegają procesom niszczenia. Niszczy je głównie tworzenie się kamienia nazębnego. W celu pozbycia się go możemy odwiedzić lek.vet., który zajmie się tym problemem lub też zakupić odpowiednie impregnowane gaziki nasączone specjalnym preparatem chlorofilowym. Czynność czyszczenia zębów wykonać można samemu dokładnie przecierając uzębienie naszego psa. Możemy również zastosować środek do pielęgnacji zębów i jamy ustnej w sprayu, który przy regularnym stosowaniu zabezpieczy przed tworzeniem się nowego osadu nazębnego oraz zniweluje nieprzyjemny zapach z pyska.




Żywienie owczarka



Psy należą co prawda do rzędu mięsożernych, ale także do nadrodziny - psowatych, która obejmuje:
ˇ zwierzęta roślinożerne - m.in.panda,
ˇ zwierzęta mięsożerne - koty, hieny, lwy,
ˇ zwierzęta wszystkożerne - do tych, obok niedźwiedzi, należą psy.

Różnice w wymaganiach żywieniowych pomiędzy zwierzętami wszystkożernymi, a mięsożernymi są dosyć istotne, np.:
* psy lepiej wykorzystują węglowodany,
* trawią i wykorzystują duże ilości tłuszczu z pokarmu.

Psy, z natury zwierzęta mięsożerne, mogą wykorzystywać także składniki odżywcze z produktów roślinnych ( owoce, warzywa -głównie korzeniowe). Nie trawią dobrze niektórych składników roślinnych, ale przy dobrze dobranym składzie białkowym mogą być nawet wegetarianami. Mięsożerne mogą pozyskiwać składniki pokarmowe tylko z tkanek zwierzęcych.

Celem żywienia jest utrzymanie zwierząt w dobrej kondycji i zdrowiu, stąd dzienna dawka pokarmowa musi pokrywać zapotrzebowanie organizmu w danym okresie życia, uwzględniając:
ˇ wiek psa,
ˇ normalną aktywność ruchową,
ˇ dodatkową aktywność ruchową związaną z wykonywaniem zadań (polowanie, stróżowanie, intensywny trening),
ˇ ciążę, laktację.

Pełnowartościowa dawka powinna zawierać:
ˇ składniki białkowe - mięso, ryby, jaja, podroby,
składniki energetyczne - ryż, kasza jęczmienna, płatki owsiane, makaron, tłuszcze zwierzęce i roślinne,
ˇ dodatki mineralne - mikro i makroelementy,
ˇ dodatki witaminowe,
ˇ wodę.

Białko jest niezbędne do budowy tkanek i utrzymania życia. Przy jego nadmiarze może być źródłem energii, ale jest to funkcja drugorzędna.
Węglowodany - źródło energii. Nie są niezbędnymi składnikami karmy, ale w niektórych sytuacjach (wychudzenie,laktacja) ich dodatek jest korzystny.
Tłuszcze zawierają dwukrotnie więcej energii, niż węglowodany i białka. Są źródłem niezbędnych do życia nienasyconych kwasów tłuszczowych tłuszczowych transporterem witamin A,D3,E,K.

Składniki witaminowo-mineralne i woda biorą udział we wszystkich procesach życiowych.

Psy w odróżnieniu od mięsożernych potrafią (dzięki układowi enzymatycznemu) wykorzystywać karmę do budowania niezbędnych do życia składników odżywczych. Mięsożerne w wielu przypadkach nie.

Własności odżywcze składników karmy.

Mięso - zawiera dużo białka, tłuszczu, niewiele soli mineralnych mineralnych witamin. Bardzo mało wapnia, fosforu, wit.A,D. Przy długotrwałym żywieniu (wyłącznie mięsem) występują zaburzenia w gospodarce wapniowo-fosforowej, co ujemnie wpływa na spoistość kości.

Nabiał - zawiera większość łatwo przyswajalnych składników pokarmowych. Są psy, które nie tolerują cukru mlecznego (laktozy). Występują zaburzenia układu pokarmowego w postaci biegunek.

Ziarna zbóż, pieczywo -oprócz węglowodanów i białek mają dużo soli mineralnych i witamin. Nie rozdrobnione ziarna zbóż są żle trawione.

Składniki pokarmowe stają się dostępne dopiero w procesie trawienia i dlatego na wykorzystanie karmy, oprócz stanu przewodu pokarmowego, mają wpływ: jej smakowitość i stan psychiczny psa. Zwierzęta mają takie same potrzeby, jak ludzie. Posiłek w towarzystwie miłych osobników i w spokoju.

Ile razy dziennie karmić? Szczeniaki i rosnącą młodzież, suki w ciąży i karmiące oraz wszystkie zwierzęta stare - wielokrotnie. Pozostałe - korzystniejsze jest rozłożenie posiłku na dwa razy.

Karma gotowa pełnoporcjowa czy przyrządzana? Za gotową, pełnoporcjową karmą przemawia - zawartość niezbędnych, podstawowych składników pokarmowych, dostępność, wygoda. Za przyrządzaniem karmy - aspekt finansowy i towarzyski.

Na Zachodzie gotowe karmy dla psów są znane i stosowane od dawna. Istnieje ścisła zależność pomiędzy ceną karmy a jej jakością.
Producenci znani i uznani przestrzegają receptur, podają dokładny skład ilościowy i jakościowy, a niekiedy nawet pochodzenie składników.Karmy są solidnie pakowane,pojawiają się już opakowania próżniowe ( na polskim rynku ANF), a termin ważnośći jest wyrażnie zaznaczony. Jest pełen asortyment karm; od wieku niemowlęcego, młodzieżowo-juniorskiego,dorosłego,dla psów aktywnych i suk karmiących, a także dla alergików i wieku starczego. Jeśli chodzi o ryzyko skrętu żołądka po spożyciu chrupek przez psa, to dobre karmy nie pęcznieją, a skręt żołądka szybciej nastąpi po zjedzeniu samego mięsa.

U psów niektórych ras, osiągających znaczną masę ciała, karmy te w okresie intensywnego wzrostu gwarantują jego prawidłowy przebieg i chronią przed przedawkowaniem białka i witamin, równie niebezpiecznym jak niedobór.

Inaczej wygląda sytuacja w przypadku stosowania karm tanich, powszechnie dostępnych. Ich etykiety są często krzykliwe, aby zwrócić uwagę klienta. Zdarza się natomiast, że nie ma na nich elementarnych informacji na temat składu. Jeśli ta informacja jest, to analiza chemiczna wykazuje znaczne odstępstwa od deklarowanej zawartości - najczęściej zawyżoną ilość tłuszczu i składników nieorganicznych, tzw. popiołu, oraz mniejszą białka. Brak jest pełnego asortymentu z podziałem na wiek i rasy.

Występują również karmy dietetyczne, ordynowane wyłącznie przez lekarzy weterynarii. Są wręcz niezastąpione w leczeniu mocznicy, kamieni moczowych, chorób trzustki. Mogą przedłużyć życie zwierzęcia i poprawić jego jakość.

autorzy: Dr wet. S.Tarkowska, Dr hab. P. Ostaszewski, profesor SGGW-AR, Wydział Weterynarii, Zakład Dietetyki, Katedra Fizjologii, Biochemii, farmakologii i Toksykologii


 



Wyposażenie.



1. OBROŻA

Pierwsza obroża naszego szczeniaczka powinna być płaska, wykonana ze skóry lub nylonu, zapinana na sprzączkę.

Gdy pies podrośnie (5-6 m-cy) możemy zacząć używać obroży łańcuszkowej (dławico-zaciskowej), która może służyć do kontrolowania psa podczas spacerów i do szkolenia.


2. SMYCZE

Dla owczarka najstosowniejsza jest smycz skórzana o szerokości 1.5-2 cm. i długości 180cm. lub nylonowa, która jest lekka, łatwo ją umyć czy też schować np.: do kieszeni.

Smycze zakończone są karabińczykami cęgowym lub prostym. My polecamy smycze z karabińczykiem prostym.

3. LEGOWISKO
 
Szczenię wymaga wygodnego miejsca do spania. Na początek może to być duży ręcznik lub stary koc. Można też w sklepach z artykułami dla zwierząt zakupić różnego rodzaju i kształtu legowiska typu: materacyki, z tworzywa sztucznego, czy też wiklinowe.



4. KAGANIEC
 
Podstawową cechą kagańca musi być to, aby pozwalał psu na otwieranie pyska na całą szerokość, jednocześnie uniemożliwiał kąsanie lub spożywanie znalezionych pokarmów. Najpopularniejsze są kagańce druciane, wykonane z drutu nierdzewnego właściwie i trwale zgrzanego z odpowiednią wkładką skórzano-filcową na grzbiet nosa. Wielkość kagańca dobieramy tak, aby pies nie miał możliwości ściągania go łapą zaś kształt dobieramy do kształtu kufy naszego psa.

5. MISKI

Na pokarm i wodę dostępne są w dużym wyborze różnego rodzaju miski : plastikowe, kamionkowe, czy też ze stali nierdzewnej. My polecamy ze stali nierdzewnej o pojemności 3l., które umieszczone są na solidnym metalowym stojaku z możliwością regulacji ich wysokości np.:firmy Miro, Trixi.

6. ZABAWKI

Dla naszych milusińskich powinny służyć nie tylko do rozrywki, ale też zachęcać do ćwiczeń;
- pobudzać instynkty,
- być lekarstwem na nudę,
- dawać psu poczucie posiadania.

I tak gumowa piłeczka tocząca się po podłodze wyzwala psi instynkt łowiecki, chęć chwycenia zdobyczy. Piszczące zaś z pewnością wzbudzą zainteresowanie psa.

Są też zabawki przeznaczone do niszczenia, zaspakajają psią potrzebę gryzienia np: kości ze skóry. Barwy zabawki są istotne, ponieważ pies słabo rozróżnia kolory, dlatego muszą być dość intensywne by mógł je dostrzec. Muszą być odpowiedniej wielkości - najlepiej dopasowane do wielkości psa tj. nie może być za duża ani za mała, ta z kolei mogłaby być połknięta przez psa.

7. KOJCE
 
Jeśli mieszkamy w domku z ogródkiem, a pies ma strzec naszej posesji powinniśmy zapewnić mu miejsce gdzie schroni się przed wiatrem, deszczem czy śniegiem, gdzie będzie czuł się bezpiecznie i gdzie będzie mógł odpoczywać jednocześnie czuwając nad naszym bezpieczeństwem. Aby zapewnić psu odpowiednie warunki, a jednocześnie pozwolić mu chronić domostwa, możemy na posesji postawić kojec, który wyposażymy w budę. Dzięki temu zabezpieczymy nasz ogród przed zniszczeniem, a psu zapewnimy doskonałe warunki. Dla owczarka kojec powinien mieć wymiary 2 m. szerokości i 3 m. długości. Najlepiej, jeśli kojec będzie częściowo zabudowany np. drewnem, aby chronił przed silnym wiatrem, burzą. My polecamy, aby ściany kojca wykonane były z rurek lub prętów, a nie siatki. Dzięki temu uchronimy psa przed kontuzją i uwięzioną łapą w metalowej siatce.

Są także małe kojce przeznaczone do ustawienia w mieszkaniu. Dzięki nim możemy bezpiecznie pozostawić szczeniaka, na czas np. naszej nieobecności. Zabezpieczymy w ten sposób wyposażenie domu oraz mieszczące się w nim przedmioty przed znalezieniem się w szczenięcym pyszczku, pogryzieniem i zniszczeniem.

 



Adaptacja psa w domu.



1. Pierwsza podróż szczenięcia z rodzinnego gniazda (u hodowcy) z obcymi ludźmi (nowi właściciele) to dla szczeniaczka bardzo duży stres.

2. Przed podróżą do domu szczenię nie powinno być karmione i o to należy poprosić hodowcę. Z pewnością na czczo podróż zniesie lepiej niż z pełnym żołądkiem.

3. W czasie podróży dobrze jest by malca wziąć na kolana, mówić do niego, głaskać, aby poczuł się ciepło i bezpiecznie oraz poznał zapach swych nowych właścicieli.

4. Po przybyciu do domu pieskowi należy umożliwić zaznajomienie się z nowym otoczeniem.

5. Trzeba pokazać jego miejsce do spania, pomieszczenia w których mu będzie wolno przebywać i po kolei wszystkich członków rodziny, która ma być jego "stadem".

6. Należy go nakarmić, co da mu poczucie przynależności do stada, po czym szczenię na ogół zasypia po przeżytych pierwszych wrażeniach.

7. Od pierwszych chwil pobytu szczenięcia w domu stosujemy dyscyplinę zgodną z jego instynktem sfory. tzn. nie pozwalamy na wchodzenie, gdzie i kiedy zechce, oraz na wchodzenie i zajmowanie przez niego foteli i kanap.

8. Powinien mieć zdecydowanie określone swoje miejsce w mieszkaniu i tam powinien przebywać. Jeśli nie stosuje się do naszych wymagań karcimy go słowem "fe" i uchwyceniem go za kark oraz odprowadzeniem na jego miejsce.

9. Błędem jest by pierwszą noc pozwolić spędzić psu w swoim łóżku lub przynajmniej na dywaniku obok. To współczucie w przyszłości okaże się dużym problemem, gdy pewnego razu zechcemy by zaczął przebywać na swoim posłaniu.

10. Stopniowo, jeśli są w domu inne zwierzęta (psy, koty) szczenię zaznajamiamy z ich obecnością.

11. Pies od chwili przybycia powinien wiedzieć, kto jest w rodzinie najważniejszy i zwykle podporządkowuje się jednej osobie, najczęściej tej która najwięcej poświęca mu czasu, zaś pozostałych członków traktuje równorzędnie lub będzie próbował ich zdominować, na co nie wolno zezwolić.

12. Pamiętajmy, iż wiek 8-10 tyg. to okres utrwaleń strachu i w tym czasie należy uważać by nie dopuścić do przeżyć nieprzyjemnych dla niego.

13. Pamiętajmy o przestrzeganiu stałych godzin posiłków, podawania karmy w tym samym miejscu i ze stałych naczyń, przy czym nigdy nie pozostawiamy reszty karmy w naczyniu na zasadzie, że zje później.

14. Pamiętajmy, aby miał stały dostęp do wody pitnej.

15. Zostawmy mu zabawki wcześniej zakupione by miał zajęcie.

16. Zacznijmy wpajanie mu nawyku przestrzegania czystości w mieszkaniu, dlatego też po każdym posiłku, zabawie, przebudzeniu wyprowadzamy go na dwór i przebywamy tam do chwili kiedy załatwi swe potrzeby fizjologiczne, za co musi być pochwalony, czy to słownie " tak dobry pies" czy fizycznie poprzez klepniecie lub podanie smakołyku.

17. Starajmy się też przyzwyczajać szczenię do jego imienia, które wymieniamy przy każdej okazji: podczas karmienia, zabawy, wyprowadzania na spacer, przywoływania do siebie.

18. Stopniowo też oswajajmy szczenię z obrożą. Dobrym momentem jej założenia jest pora karmienia, zabawy z nim. Jeśli bez oporu nosi obrożę to przypinamy do niej smycz, którą może ciągnąć za sobą.

19. W wieku 5 miesięcy pies nasz powinien być już oswojony z całym otoczeniem i wszystkimi zjawiskami go otaczającymi.

20. Podczas spacerów pozwólmy psiakowi na poznanie innych psów i zwierząt, niech przebywa między ludźmi, ale to my decydujemy kto go może pogłaskać.

21. Pamiętajmy, że spacery są najlepszą okazją do tego, aby zaprzyjaźnić się ze swym psem, nauczyć go tego, czego od niego oczekujemy.

22. Wychodźmy z nim nie tylko po to, aby mógł się załatwić i wybiegać, ale również po to, aby wspólnie z nim spędzić czas. Poza tym ruch rozwija serce, wątrobę, płuca, nerki, mięśnie, poszerza i pogłębia klatkę piersiową, wpływa na wzrost i wzmocnienie całego aparatu ruchu. Powoduje lepsze ukrwienie całego organizmu, broni psa przed nadmiernym odkładaniem się tkanki tłuszczowej.

23. Dobry spacer to poświęcenie uwagi naszemu psu, który oczekuje zainteresowania ze strony swego pana. Wspólna zabawa i spełnienie poleceń właściciela jest ważniejsze ponad wszystko.






Szkolenie.



Pies jest potrzebny człowiekowi nie tylko do służby, pracy, ale również jako wierny przyjaciel oraz opiekun, zwłaszcza, gdy człowiek jest samotny, opuszczony lub chory.

Odpowiednio wyszkolony i wychowany daje wiele radości, darzy przywiązaniem, często jest opiekunem aż do śmierci.

Celem szkolenia jest:
- wyrobienie i utrwalenie u psa pożądanych wzorców i zachowań,

- panowanie nad zachowaniem szczeniaka w sposób sprzyjający wzmocnieniu łączącej go więzi z opiekunem i rodziną u której przebywa,

- zwiększenie sprawności fizycznej psa,

- jest też wymogiem spełnienia jednego z warunków dopuszczenia psa czy suki do hodowli.

Szkolenie powinniśmy zacząć już w wieku 10-12 tygodni. Ważna jest socjalizacja ze środowiskiem ludzi i zwierząt. Możemy zapisać się do tzw. przedszkola dla szczeniąt, (naukę rozpoczyna nie tylko pies ale i przewodnik), a w wieku 8-9 miesięcy jego życia można pójść na kurs grupowy lub szkolić psa indywidualnie, ale zawsze w obecności właściciela.

Po ukończeniu tego kursu w wieku nieco późniejszym rozpoczynamy naukę IPO (pies obronny I-II-III stopnia) Pamiętajmy, iż do każdych ćwiczeń musimy przystępować z psem, który jest wybiegany, odprężony, załatwił swoje potrzeby fizjologiczne i nie był karmiony tuż przed zajęciami.

Postępowanie przewodnika w czasie szkolenia musi cechować:
- spokój,
- cierpliwość,
- wyrozumiałość,
- konsekwencja,
- stanowczość.
Nie możemy reagować gwałtownie ani brutalnie.
Powinniśmy umieć ocenić własne błędy jak i błędy psa.

Możemy wybrać szkolenie grupowe lub indywidualne.

Zalety szkolenia grupowego:

- psy uczą się metodą naśladownictwa,
- psy uczą się prawidłowego zachowania zarówno w swej jak i ludzkiej społeczności,
- przewodnicy psów mają możliwość między sobą wymiany doświadczeń,
- koszt szkolenia jest niższy, gdyż rozkłada się na całość grupy.

Do wad tego rodzaju szkolenia możemy zaliczyć to, iż:

- musimy się dostosować do miejsca i czasu szkolenia grupy,
- instruktor nie może poświęcić naszemu psu uwagi przez cały czas.

Szkolenie indywidualne - zalety:
- instruktor poświęca swój cały czas tylko i wyłącznie nam a więc bezpośrednio koryguje popełnione przez nas błędy w czasie szkolenia,
- jest możliwość szkolenia na terenie właściciela psa lub bliskiej okolicy dogodnej dla właściciela,
- istnieje indywidualny dobór dni i godzin szkolenia.

Do wad możemy zaliczyć:

- zdecydowanie większy koszt szkolenia,
- brak kontaktu ze strony naszego psa z innymi psami i ludźmi.

W zależności na jaką formę szkolenia się zdecydujemy musimy pamiętać, iż instruktor szkolenia musi posiadać:
- doskonałą wiedzę fachową i umiejętności dydaktyczne,
- powinna go cechować kultura osobista, punktualność, pilność, spostrzegawczość, orientacja, odwaga, cierpliwość,
- umiejętność wyciągania wniosków z dobrego lub złego zachowania się zwierzęcia jak i przewodnika i umiejętność przekazywania swej wiedzy i mobilizowania przewodnika do lepszej pracy,
- znać teoretyczne i praktyczne metody i zasady szkolenia psów na różne stopnie i tytuły użytkowe, specjalne i sportowe.

 


Choroby


1. CHOROBY ZAKAŹNE
na które szczepi się psy

PARWOWIROZA
(oznaczana literą P)
Parwowiroza, wirusowe zakażenie psowatych inaczej zwane tyfusem psim. Atakuje zwłaszcza szczeniaki i młode psy. Wirus parwowirozy jest stosunkowo odporny na działanie środków dezynfekujących. Do zakażenia dochodzi podczas bezpośredniego kontaktu z chorym osobnikiem, ale również człowiek może przynieść wirusy na ubraniu czy obuwiu. Okres inkubacyjny choroby jest stosunkowo krótki: 4-14 dni. Wirus atakuje albo mięsień sercowy albo śluzówkę przewodu pokarmowego, komórki węzłów chłonnych i szpiku kostnego.
OBJAWY:
- ospałość,
- brak apetytu,
- wymioty,
- uporczywa biegunka, często z domieszką krwi,
- wysoka temperatura 41°C
Wymaga szybkiej diagnozy i pomocy lekarza weterynarii celem zastosowania odpowiedniego leczenia. Parwowirusy psów nie stanowią zagrożenia dla człowieka.
NOSÓWKA
(oznaczana literą D lub C)
Jest zazwyczaj ostrą lub podostrą bardzo zaraźliwą chorobą przebiegającą z dużą śmiertelnością. Wirus nosówki psów jest dość wrażliwy na czynniki środowiska zewnętrznego i na środki dezynfekcyjne. Infekcja szerzy się głównie przez kontakt bezpośredni drogą kropelkową lub pokarmową. Możliwe jest też zakażenie drogą pośrednią (przyniesienie zarazka na obuwiu, rękach, ubraniu) ale ma ono mniejsze znaczenie gdyż wirus dość szybko ginie w środowisku zewnętrznym. Okres wylęgania choroby trwa 6-9 dni. Charakterystycznym symptomem nosówki są duże skoki temperatury, która może dojść do ponad 40°C, następnie spada do normalnej wysokości 38,5°C, by po kilku dniach znów się podnieść.

Są trzy zasadnicze formy nosówki:
- płucna, objawia się zajęciem górnych dróg oddechowych później zapaleniem płuc,
- przewodu pokarmowego (jelit) najbardziej niebezpieczna, towarzyszy jej biegunka, brak łaknienia, wymioty,
- nerwowa, występuje po 8-14 dniach od wystąpienia pierwszych symptomów choroby, zaatakowany zostaje system nerwowy. Psy dotknięte tą dolegliwością są niespokojne, cierpią na skurcze, drżenie mięśni, tiki (szczękanie zębami) często doznają porażenia kończyn lub nawet całkowitego paraliżu.

Objawem ubocznym jest ciemnienie zębów. Choroba atakuje szkliwo, a w uszkodzonych miejscach zęby nabierają żółtobrązowej barwy.

Szansę na przeżycie nosówki mają tylko te psy, których leczenie rozpoczęto w porę. Odnośnie zagrożenia dla ludzi nie ma danych, by ten zarazek był chorobotwórczy dla ludzi.

CHOROBA RUBARTHA
zakaźne zapalenie wątroby (oznaczana lterą H)
Jest ostrą lub podostrą infekcją manifestującą się przede wszystkim zapaleniem wątroby u psów. Wrażliwe są psy w każdym wieku. Zakażenie następuje przez kontakt bezpośredni w skutek zlizania moczu, kału czy też śliny zakażonego zwierzęcia lub pośredni poprzez obuwie właścicieli.

OBJAWY:
- gwałtowny skok temperatury ponad 41°C, ( często po 1-2 dniach temperatura wraca do normy, a przy drugim skoku występuje powiększenie i zaczerwienienie migdałków)
- apatia,
- brak apetytu,
- wzmożone pragnienie,
- bóle w okolicy mostka,
- zamglenie rogówki,
- powiększenie wątroby (przy omacywaniu),
- wymioty i biegunka
Wirus choroby Rubartha nie jest chorobotwórczy dla człowieka, choć wielokrotnie stwierdzano u ludzi przeciwciała przeciw temu zarazkowi.

KORONOWIROZA
(oznaczona literą C)

Koronowiroza psów jest to bardzo zaraźliwa, ale najczęściej łagodnie przebiegająca choroba objawiająca się zapaleniem żołądka i jelit. Na zakażenie wrażliwe są psy w każdym wieku. Zakażenie coronawirusem może nastąpić poprzez kontakt z wydzielinami jamy ustnej chorego zwierzęcia lub jego odchodami.
Do wczesnych objawów należy;
- depresja i brak apetytu,
- pojawienie się biegunki,
- charakterystycznym objawem jest kał psa o żółtopomarańczowym zabarwieniu, wodnisty, ze śladami krwi o zgniłym zapachu.
Koronawirus psów nie jest chorobotwórczy dla człowieka.

LEPTOSPIROZA
(oznaczana literą L)
Jest chorobą wywoływaną przez bakterię zwaną krętkiem. Istnieją dwa najczęściej spotykane gatunki krętka zagrażające psom. Leptospira atakuje również bydło, owce, dzikie zwierzęta, szczury i ludzi. Choroba przenoszona jest przez mocz zakażonych zwierząt. Jednym z głównych jej roznosicieli są szczury. Krętki przedostają się do organizmu psa przez uszkodzenia skóry lub też przez przewód pokarmowy, np.: podczas picia zakażonej wody albo spożywania zainfekowanego moczem pokarmu.

OBJAWY:
- gorączka,
- apatia,
- brak apetytu,
- bóle nerek,
- owrzodzenie błon śluzowych języka i jamy ustnej,
- pojawienie się grubego brązowego nalotu na języku oraz krwawienie z pyska,
- wzmożone pragnienie i wzmożona częstotliwość oddawania moczu.

Leptospira wywołuje także infekcję u ludzi, zwaną chorobą Weila. Dlatego podczas kontaktu z chorym psem powinny być podjęte szczególne środki ostrożności.

KASZEL KENELOWY
(Parainfluenza - oznaczana literą Pi lub P)

Jest groźną chorobą zakaźną psów. Wywołany jest przez wiele wirusów i bakterii. Objawy:
- ostry, suchy kaszel, prowadzący do zapalenia tchawicy i oskrzeli. Poza tym pies jest żywotny, ma dobry apetyt i wykazuje generalnie dobrą kondycję. W większości przypadków choroba przebiega łagodnie.
WŚCIEKLIZNA
(oznaczana literą R)

Przebiega z ostrym niemal bez wyjątków śmiertelnym zapaleniem mózgu psów i wielu innych gatunków zwierząt. Jest to jedna z najgroźniejszych zoonoz przenoszonych przez psy. Wirus wścieklizny znajdujący się w ślinie chorego zwierzęcia, przez ugryzienie przenika do drugiego organizmu. Do zainfekowania dochodzi również wtedy, kiedy zakażona ślina inną drogą przedostaje się do otwartej rany lub błony śluzowej.

Okres inkubacji choroby może być bardzo różny od tygodnia do trzech miesięcy, wyjątkowo nawet do roku. Najczęściej wścieklizna zaczyna się u psa w ciągu około 4 tygodni od pokąsania.

Istnieją dwie różne postacie zapalenia mózgu.
Jedną nazywamy postacią "szałową", drugą zaś "porażenną".

W postaci "szałowej" pies jest złośliwy i agresywny, atakuje wszystko, co się rusza. Skurcze mięśni twarzowych powodują unoszenie się warg i odsłonięcie uzębienia. Pies przebywający na wolności traci naturalne uczucie strachu, zaczyna pędzić przed siebie, atakując każde napotkane zwierzę.

W postaci "porażennej" dochodzi do porażenia mięśni głowy. Powoduje to opadnięcie żuchwy, wypadnięcie języka, ślinotok, napady kaszlu. W miarę rozwoju zapalenia mózgu zwierzę traci kontrolę nad swoimi ruchami, zaczyna się zataczać, pada. Choroba ta zarówno u zwierząt, jak i u ludzi kończy się śmiercią.

W większości przypadków szczepienia są bardzo skuteczną metodą zapobiegania określonej chorobie zakaźnej. Dlatego szczenięta powinny być zaszczepione jak najszybciej, kiedy osiągną wiek, w którym zacznie się tworzyć ich własny system odpornościowy. Aby szczepienie było efektywne, musi być po odpowiednim czasie powtórzone.

2. SZCZEPIENIA OCHRONNE

Są najważniejszym elementem profilaktyki zdrowotnej jaką się stosuje u psów.

Po co szczepimy?
Celem szczepienia jest czynne zabezpieczenie organizmu przed zachorowaniem na groźne zakaźne, zaraźliwe choroby. Ich przebieg jest bardzo ciężki i nieraz pomimo intensywnego leczenia kończy się śmiercią psa.

Co to jest szczepionka?
Szczepionka jest preparatem biologicznym, sporządzonym z drobnoustrojów zabitych (tzw. szczepionki inaktywowane) lub drobnoustrojów żywych odpowiednio osłabionych i zmodyfikowanych ( tzw. szczepionki atenuowane).
Wprowadzone do organizmu psa wzmagają w nim produkcję ciał odpornościowych tzw. przeciwciał, nie wywołując objawów choroby. Przeciwciała te krążące z krwią po całym organizmie lub związane z niektórymi błonami śluzowymi (np: jelit, układu oddechowego) stanowią straż, która rozpoznaje i niszczy drobnoustroje chorobotwórcze, jakie dostają się do organizmu.
Organizm poza czynnym wytworzeniem odporności może również uzyskać ją biernie przyswajając gotowe przeciwciała. Tą drogą suka przekazuje odporność swym szczeniętom poprzez tzw. pierwsze mleko zwane siarą.
Pobrana w pierwszej dobie siara z dużą ilością immunoglobulin zapewnia szczeniakowi odporność na 7-12 tyg. życia. Jednakże przeciwciała te mają określoną żywotność i ich ilość stopniowo się zmniejsza, dlatego też w 6 tyg. życia szczeniąt należy wkroczyć ze szczepieniami ochronnymi, by organizm miał czas (najczęściej 2 tygodnie) na wytworzenie odporności czynnej.
Pamiętajmy, iż po tygodniu od momentu zaszczepienia u psa występuje tzw: faza ujemnej odporności tzn., że odporność szczepionego psa jest niższa niż przed szczepieniem. Jeśli zdarzy się nam infekcja, to może wystąpić ciężki jej przebieg.

Z tego powodu nasz pies tuż po szczepieniu nie powinien:
- kontaktować się z innymi psami, szczególnie nieznanego pochodzenia,
- z psami zaniedbanymi,
- nie powinniśmy stwarzać sytuacji stresujących dla psa (spadek ciał odpornościowych).
- powinniśmy wyprowadzać go na spacer w miejsca gdzie nie bywają inne psy.

Pamiętajmy, że zaraz po dokonaniu zakupu psa i przybycia do domu też nie wykonujemy szczepień. Najpierw musi nastąpić aklimatyzacja w nowym otoczeniu, a później wykonanie kolejnych szczepień.

Jaką szczepionkę użyć?
Pojedynczą (zawiera tylko jeden czynnik zakaźny) czy wieloskładnikową (uodporniające jednocześnie na kilka chorób.
Decyzję podejmuje lekarz weterynarii.
My ze swej strony polecamy szczepionki wieloskładnikowe pod warunkiem, że szczenię będzie doszczepiane.

Pamiętajmy także i o tym, że najdroższe szczepienie jest tańsze od najtańszego leczenia, które nie zawsze kończy się powodzeniem.

3. ROBACZYCE

Są problemem zdrowotnym u szczeniąt, psów rosnących i dorosłych. Szkodliwość pasożytów wewnętrznych polega na:
- mechanicznym zatykaniu jelit i przez to upośledzeniu pasażu jelitowego i wchłaniania składników pokarmowych,
- zatruwaniu organizmu swoimi produktami przemiany materii,
- objadaniu właściciela (psa) ze składników pokarmowych,
- zmniejszeniu produkcji ciał odpornościowych (działanie immunosupresyjne wydalin pasożyta),
- powodowaniu przewlekłego stanu zapalnego jelit i zaburzeń gastrycznych,
- uszkadzaniu narządów wewnętrznych podczas wędrówek pasożyta po organizmie żywiciela.

Najczęściej spotykane inwazje:

- GLISTNICA, która jest wywoływana przez glistę psią. Szczenięta mimo, że suka matka jest przed ciążą odrobaczana, zarażają się nią śród-macicznie w życiu płodowym lub też po porodzie ssąc mleko matki z inwazyjnymi larwami. Robaki te żyją w jelitach psa.
- TĘGORYJCE, to małe cienkie robaki o długości od 6 do 12 mm. Przyczepiają się do ścianki jelita cienkiego swojego żywiciela i żywią się jego krwią, co powoduje uszkodzenie jelit, anemię, zahamowanie wzrostu i rozwoju psa.
- ROBACZYCA SERCA i PŁUC, pasożyt ten umiejscawia się w dużych tętnicach, tętnicach sercu i w tętnicach płucnych. Choroba objawia się niewydolnością krążenia, a przy przedostaniu się larw do układu krążenia może wystąpić żółtaczka i reakcje alergiczne. Zarażenie następuje poprzez ugryzienie pewnych gatunków komarów i pcheł, które są żywicielem pośrednim dla tego pasożyta.
- TASIEMCZYCA, u psów jest bardzo groźna, w młodym organizmie powoduje nieodwracalne zmiany między innymi zahamowanie wzrostu i rozwoju. Szczenięta stają się podatne na infekcje, pojawiają się problemy układu pokarmowego (mimo dużego apetytu, nie przybierają na wadze, a nawet chudną), włos może być matowy i łamliwy.

Dlatego też należy prowadzić program odrobaczający nasze psy. Szczenięta powinny być odrobaczane w wieku 2-3 tyg. i powtórnie w wieku 5-6 tyg. u hodowcy a następnie do ukończenia 6 miesięcy 1* w miesiącu. Starsze psy odrobaczamy 1* w kwartale, najrzadziej co pół roku. My polecamy DRONTAL PLUS lub PRATEL, stosując 1 tabletkę na 10kg. wagi psa.

4. NAJCZĘSTSZE PASOŻYTY ZEWNĘTRZNE

- PCHŁY

  Są główną przyczyną dolegliwości skórnych psów. Żywią się krwią organizmu na którym pasożytują. U większości psów ich ukąszenia powodują tylko łagodne swędzenie, ale może wystąpić również ostra anemia.
Są one również pośrednim nosicielem tasiemca, zagnieżdżającego się w układzie pokarmowym psa.




- KLESZCZE

  Istnieje wiele różnych gatunków kleszczy pasożytujących na psach. Najczęściej spotykanym gatunkiem jest kleszcz brązowy. Wszystkie gatunki tego pasożyta mogą być nosicielami różnych chorób.

Do najgroźniejszych chorób przenoszonych przez kleszcze należy babeszjoza.

Zakażenie następuje przez ugryzienie kleszcza samicy. Po spożyciu krwi z organizmu, na którym pasożytuje może osiągnąć rozmiary ziarenka grochu.

OBJAWY:
- podwyższona temperatura ciała,
- utrata apetytu,
- osłabienie,
- szybki spadek masy ciała,
- bladość błon śluzowych (babeszjoza jest pasożytem wewnątrzkrwinkowym, który niszczy czerwone ciałka krwi)
- charakterystyczne jest brunatne zabarwienie moczu,
- żółtaczka i wymioty.

Do zwalczania, zapobiegania inwazjom zarówno pcheł i kleszczy stosujemy preparaty insektobójcze.
Do jednych z nich należy FRONTLINE jak również obróżki przeciw pchelne i kleszczowe różnych firm.

5. INFORMACJE FIZJOLOGICZNE

- temperatura 38 - 39°C
- częstotliwość oddechu 10-40/min.
- tętno 60-160/min. psy dorosłe; 180-200/min. szczenięta
- okres cieczki występuje u suk 2 razy w roku
- czas trwania 12-21 dni
- okres ciąży 58-63 dni
- wiek osiągnięcia dojrzałości płciowej:
samiec 7/10 m-cy
suka 6/12 m-cy

 

Wzorzec Rasy

OWCZAREK NIEMIECKI Wzorzec FCI nr 166
(Deutscher Schäferhund - German Shepherd Dog)


Kraj pochodzenia: Niemcy

Data publikacji obowiązującego wzorca: 23.03.1991

Użytkowanie: Wszechstronny pies użytkowy, pasterski i służbowy.

Klasyfikacja FCI: Grupa 1 - Psy pasterskie i zaganiające.

Sekcja 1 - Psy pasterskie.

Próby pracy wymagane.

HISTORIA WZORCA:
Wzorzec owczarka niemieckiego opracowany został przez Walne Zgromadzenie Członków Verein fur Deutsche Schaferhunde (SV) e.V.,które miało miejsce we Frankfurcie nad Menem w dniu 20 września 1899 roku, na podstawie propozycji Meyera i von Stephanitza. Uzupełnienia do pierwotnego tekstu wprowadzone zostały na walnych zgromadzeniach w dniu 28 lipca 1901 i 17 września 1909, na posiedzeniu Zarządu SV w Wiesbaden 5 września 1930 i Komisji Hodowlanej i Zarządu SV w dniu 25 marca 1961, a także przez Światową Unię Klubów Owczarka Niemieckiego 30 sierpnia 1976 i 23 marca 1991.

WYGLĄD OGÓLNY:
Owczarek niemiecki jest psem średniej wielkości, o nieco wydłużonej, lecz zwartej sylwetce, dobrze umięśnionym i suchym.

WAŻNE PROPORCJE:
Wysokość w kłębie: pies od 60 do 65 cm,
suka od 55 do 60 cm.
Długość tułowia jest o 10 - 17% większa od wysokości w kłębie.

ZACHOWANIE - TEMPERAMENT:
Owczarek niemiecki musi być zrównoważony, pewny siebie, oddany właścicielowi, łagodny (o ile nie zostanie sprowokowany), czujny i łatwy do wyszkolenia. Cechy te, połączone z odwagą, ciętością i twardością charakteru czynią z niego dobrego psa do towarzystwa, obrońcę, stróża, psa policyjnego i pasterskiego.

GŁOWA:
Klinowata, proporcjonalna do tułowia. Jej długość wynosi około 40% wysokości w kłębie. Jest sucha i szeroka między uszami; nie może być ani ciężka, ani zbyt długa. Czoło, oglądane z przodu i z boku, jest trochę zaokrąglone, bruzda czołowa nieznaczna.
Mózgoczaszka: tej samej długości co trzewioczaszka. Szerokość mózgoczaszki mniej więcej równa jej długości, nieznacznie zwęża się w kierunku kufy. Stop umiarkowany.
Trzewioczaszka: Kufa klinowata, szczęki mocne, grzbiet nosa prosty; niepożądany wygarbiony ani wklęsły. Wargi suche, przylegające, ciemne. Trufla nosa zawsze czarna.
Uzębienie: Mocne, zdrowe i kompletne - 42 zęby zgodnie ze wzorem zębowym. Zgryz nożycowy, to znaczy siekacze górnej szczęki znajdują się ciasno przed siekaczami żuchwy. Zgryz cęgowy, przodozgryz i tyłozgryz są wadliwe. Wadą jest także ustawienie siekaczy w linii prostej i duże odstępy między zębami. Kości szczęk dobrze rozwinięte.
Oczy: Średniej wielkości, kształtu migdała, trochę skośnie ustawione, nie wyłupiaste, możliwie jak najciemniejsze. Oczy jasne niepożądane, gdyż zmieniają wyraz psa.
Uszy: Średniej wielkości, stojące, spiczasto zakończone, skierowane małżowinami do przodu i równolegle wobec siebie, mogą być tak ruchu, jak w spoczynku położone płasko do tyłu. Uszy miękkie lub obwisłe są wadliwe.

SZYJA:
Mocna, dobrze umięśniona, bez podgardla. Ustawiona pod kątem około 45 stopni w stosunku do linii grzbietu.

TUŁÓW:
Górna linia płynnie przebiega od nasady szyi przez kłąb i lekko opada w kierunku zadu, który także jest lekko spadzisty. Grzbiet mocny, prosty i dobrze umięśniony. Lędźwie szerokie, mocne, dobrze umięśnione. Zad długi i lekko spadzisty, pod kątem około 23 stopni do poziomu, płynnie przechodzi w nasadę ogona.
Klatka piersiowa: Szeroka, o długim mostku. Głębokość klatki piersiowej wynosi 45 do 48% wysokości w kłębie. Żebra umiarkowanie wysklepione.
Wadliwe są zarówno klatka beczkowata, jak i płaska.

OGON:
Sięga co najmniej do stawu skokowego, ale nie dalej niż do połowy długości śródstopia. Noszony szablasto, w ruchu i przy pobudzeniu może być wzniesiony wyżej, ale nie powyżej linii grzbietu. Sierść na ogonie tworzy niewielką szczotkę. Jakiekolwiek zabiegi chirurgiczne, mające na celu korekcje ogona, są zabronione.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie: Widziane z boku proste, widziane z przodu - idealnie równolegle.
Łopatki: Tej samej długości, co ramię, tworzą z nim kąt ok. 90 stopni (idealnie), w praktyce do 110 stopni. Łopatka i ramię dobrze umięśnione i przylegające do tułowia.
Łokcie: Nie mogą być wykręcone na zewnątrz, ani do wewnątrz, tak w postawie, jak i w ruchu.
Przedramiona: Proste, suche, dobrze umięśnione, równoległe jedno wobec drugiego.
Śródręcza: Ich długość wynosi około 1/3 długości przedramienia; są nachylone względem niego pod kątem 20 do 22 stopni. Śródręcza zbyt skośnie ustawione lub zbyt pionowe są wadliwe, ponieważ zmniejszają wytrzymałość.
Łapy: Raczej okrągłe, zwarte i dobrze wysklepione, opuszki mocne, pazury mocne i ciemne.
Kończyny tylne: Trochę odstawione do tyłu, oglądane z tyłu - równoległe względem siebie.
Uda: Szerokie i dobrze umięśnione.
Podudzia: Mniej więcej tej samej długości, co uda, tworzą z nimi kąt około 120 stopni.
Stawy skokowe: Mocne i wyraźne.
Śródstopia: Pionowe.
Łapy: Zwarte, lekko wypukłe, opuszki twarde i ciemne, pazury mocne, ciemne i wysklepione.

RUCH:
Owczarek niemiecki porusza się kłusem, a odpowiednie i harmonijne kątowanie pozwala na dobry wykrok kończyn przednich i daleki zasięg kończyn tylnych, przy zachowaniu pewnej linii grzbietu. Niewskazane jest zbyt głębokie kątowanie kończyn, bo zmniejsza ono wytrzymałość ruchu. Prawidłowo zbudowany i kątowany owczarek porusza się przestrzennym, wydajnym i niskim kłusem, który wydaje się niezmordowany.
W ruchu głowa jest wysunięta ku przodowi, ogon lekko wzniesiony, a linia górna powinna bez większych zaburzeń przebiegać płynnie od końców uszu aż do końca ogona.

OKRYWA WŁOSOWA:
Skóra: Niezbyt ściśle przylegająca, ale bez fałd.
Sierść: Składa się z twardego włosa okrywowego i podszerstka. Włos okrywowy powinien być gęsty, twardy i przylegający. Na głowie, uszach, przednich stronach kończyn i łapach włos krótki i gęsty. Na tylnych stronach kończyn, do śródręcza i stawu skokowego, włos nieco dłuższy, na udach tworzy niewielkie portki.
Maść: Czarna z podpalaniem w odcieniu czerwonawym, płowym, żółtym lub jasnoszarym. Jednolicie czarne lub szare, śniade, czaprakowe - z maską. Biała plamka na piersi i jaśniejsza maść na wewnętrznej stronie nóg dopuszczalne, ale niepożądane. Nos zawsze czarny, bez względu na umaszczenie. Brak maski, bardzo jasne oczy, jasne lub białe znaczenia na piersi i wewnętrznej stronie nóg, jasne pazury lub rudy koniec ogona należy oceniać jako niedostatki pigmentacji. Podszerstek szary, z wyjątkiem psów jednolicie czarnej maści.
Niedopuszczalna maść biała.

WYMIARY:
PSY: Wysokość w kłębie od 60 do 65 cm, waga od 30 do 40 kg.
SUKI: Wysokość w kłębie od 55 do 60 cm, waga od 22 do 32 kg.

WADY:
Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być traktowane jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny.

WADY DUŻE:
Wszelkie odchylenia od wzorca, mające znaczny wpływ na użytkowość psa.
Uszy nisko osadzone, miękkie, nie dość sztywne, załamane.
Znaczne braki pigmentacji.
Braki zębowe, które nie są wadami dyskwalifikującymi.
Wszelkie odchylenia od nożycowego zgryzu, które nie są wadami dyskwalifikującymi.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
Agresja, lękliwość, nerwowość.
Stwierdzenie dysplazji w stopniu ciężkim.
Wnętrostwo jedno- lub obustronne, niedostatecznie rozwinięte jądra.
Ślady korekcji uszu lub ogona.
Wyraźne wrodzone lub nabyte wady budowy.
Braki zębowe: brak jednego przedtrzonowca P3 i jeszcze jednego zęba, brak kła, przedtrzonowca P4, trzonowca M1 lub M2, brak 3 lub więcej jakichkolwiek zębów.
Zgryz: tyłozgryz większy niż 2 mm, przodozgryz, wszystkie siekacze w zgryzie cęgowym.
Wysokość poniżej wzorcowej lub większa o ponad 1 cm od wzorcowej.
Albinizm.
Maść biała, nawet i z czarną pigmentacją.
Włos kosmaty - długi, miękki, nastroszony włos okrywowy z podszerstkiem, frędzle na kończynach, pióro na ogonie, obfite portki, długi włos na uszach.
Włos jedwabisty - długi, miękki włos okrywowy bez podszerstka, często z przedziałkiem na grzbiecie, z frędzlami i piórem.

UWAGA:
Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym. 

2018  Z Zagrody Szopa   SMSOFTWARE QA